جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٨ - غزل ١٩٢ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد

معشوقا! عمرى به اشتياق نوشيدن جرعه اى آب حيات از لبان و تجلّيات روح بخشت به سر بردم، جانم به لب آمد و سرانجام قطره اى از آن نصيبم نگشت.

حال بيا:

آرى، نوشيدن آب حيات از لبان محبوب، سرمايه اى بس عظيم از محبت او و بندگى خالصانه اى را تمنّا مى كند، و تا عاشق آن سرمايه را نداشته باشد، كجا وى را آب حيات مى بخشند؟ و چگونه تقاضاى آن برايش سزاوار است؟ به گفته خواجه در جايى:

با خود گفتم: حال كه دلدار به من عنايتى ندارد و مرا از ديدارش بهره مند نمى‌سازد، دل از او برگيرم، دلم گفت: آرى، دل كندن از او كار هشياران است نه عاشقان و فريفتگانش؛ كه:

١٣٧٥

«إِلهى! كُلَّما أَخْرَسَنى لَؤْمى، أَنْطَقَنى كَرَمُكَ، وَكُلَّما آيَسَتْنى أَوْصافى، أَطْمَعَتْنى مِنَنُكَ.»

[٣]: (بار الها! هر گاه نارساييها و اعمال زشتم مرا از گفتار در پيشگاهت نگاه مى دارد، كرم و بزرگوارى تو مرا به سخن گفتن مى دارد؛ و هر زمان خصلتهايم مرا مأيوس مى كند، احسانهاى تو مرا به طمع مى آورند.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠، ص ٧١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٠، ص ٣٣٦.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.