جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٤ - غزل ٢٢٢ صبابه تهنيت پير ميفروش آمد

فرا داد؛ كه:

١٦١٠

«مِنْ تَوْفيقِ الرَّجُلِ وَضْعُ سِرِّهِ عِنْدَ مَنْ يَسْتُرُهُ، وَإِحْسانِهِ عِنْدَ مَنْ يَنْشُرُهُ.»

[١]: (از توفيق شخص اين است كه رازش را نزد كسى كه آن را مى پوشاند، و احسان و نيكى‌اش را نزد كسى كه آن را نشر مى دهد، بگذارد.).

لذا در بيت ختم مى گويد:

مى‌دانيد چرا خواجه از عبادات قشرى دست كشيد و به عبادات لبّى و توجّه به دوست پرداخت؛ زيرا با سخنان استاد، از مستى زهد زاهد آگاهى يافته و دانست كه عبادات قشرى اثرى براى رسيدن به مقامات روحى ندارد، و در ديار دوست، اخلاص بندگى و ذكر و مراقبه مى خواهند؛ كه:

١٦١١

«أَلْإِخْلاصُ عِبادَةُ الْمُقَرَّبينَ.»

[٢]: (اخلاص، عبادت مقرّبان است.- نيز:

١٦١٢

«أَخْلِصْ تَنَلْ.»

[٣]: (اخلاص ورز تا نايل گردى.- همچنين:

١٦١٣

«تَقَرُّبُ الْعَبْدِ إِلَى اللَّهِ سُبْحانَهُ، بِإِخْلاصِ نِيَّتِهِ.»

[٤]: (نزديكى جستن بنده به خداوند سبحان، با اخلاص نيّت ميسّر مى شود.).

[١] - غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٩.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩١.

[٣] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩٢.

[٤] ( ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩٢.