جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٩ - غزل ١٩٩ رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند

شد؛ و فقط آنچه مى ماند، لذّتى است كه ما از ديدار تو برده باشيم، پس به بشارتى كه داده اى عمل نما.

در ساقى نامه خود مى گويد:

خواجه در اين دو بيت به خود خطاب كرده و مى گويد: حال كه مى دانى گرفتارى غم هجران دوامى ندارد و سخن از نيك و بد به ميان آوردن فايده‌اى نمى‌بخشد، بهتر آن است كه تسليم خواسته دوست باشى؛ كه: «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها. إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ؛ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ. وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ»[٢]: (هيچ مصيبتى در زمين و در خودتان به شما نمى رسد، مگر پيش از آنكه آن را [در اين عالم‌] ايجاد كنيم، در كتابى ثبت است. و اين كار بر خدا آسان است. [شما را از اين حقيقت با خبر ساختيم‌] تا بر آنچه از دست مى دهيد اندوهگين نگرديد، و بر آنچه به شما عطا فرموده، خوشحال [با تكبّر و غرور] نشويد. و خداوند هيچ.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، ساقى نامه، ص ٤٤٥.

[٢] - حديد: ٢٢ و ٢٣.