جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٣ - غزل ١٩٦ رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد

خواجه در اين غزل از ناراحتيهاى روزگار هجرانِ خود، و همچنين از بى وفاييهاى دوست، و از ثبات قدم خويش سخن رانده و مى گويد:

خاك راه دوست گشتم و صورتِ بندگى و ذلّت به پيشگاهش نهادم، مرا به عبوديّتش نپذيرفت، و با آنكه به الطافش چشم دوخته بودم نظرى و عنايتى نفرمود.

در جايى مى گويد:

با اين همه، در جايى ديگر مى گويد:

خواجه در واقع، مى‌خواهد بگويد: اشكال از جانب من بود، نه از سوى دوست؛ زيرا او همه لطف و محبّت است؛ لذا در بيت بعد مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٨، ص ٣٦٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٣، ص ٢٨٥.