جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢١ - غزل ١٩٥ دل شوق لبت مدام دارد

عقول مى توان به معرفت و شناختش اعتقاد پيدا نمود، و با سرشت و فطرت، حجّت و دليل بر او ثابت مى گردد. آفريده خداوند، حجاب ميان او و بندگانش گرديده.) به گفته خواجه در جايى:

از اين بيت آشكار مى گردد كه خواجه مشاهده كوتاهى داشته و تمام گفتار اين غزل نيز بيانگر آن مشاهده است و لذا مى گويد: در اين دم كه مجلس انس من خوش است، موجبات خوشى‌ام با دوست، تمام مى باشد؛ كه:

١٤٠٧

«يا مَوْلاىَ! بِذِكْرِكَ عاشَ قَلْبى، وَبِمُناجاتِكَ بَرَّدْتُ أَلَمَ الْخَوْفِ عَنّى.»

[٢]: (اى مولاى من! با ياد و ذكرت دلم زنده است، و با مناجاتت درد خوف خود را تسكين مى دهم.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٣.