جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٤ - غزل ١٩٢ دست از طلب ندارم تا كام من برآيد

دست از طلب ندارم تا كام من برآيد

يا جان رسد بجانان يا خود ز تن برآيد

بگشاى تربتم را بعد از وفات و بنگر

كز آتش درونم دود از كفن برآيد

بنماى رخ كه خلقى حيران شوند و واله‌

بگشاى لب كه فرياد از مرد و زن برآيد

جان بر لبست و در دل حسرت كه از لبانش‌

نگرفته هيچ كامى جان از بدن برآيد

از حسرت دهانت جانم به تنگ آمد

خود كام تنگ دستان كى زآن دهن برآيد

گفتم بخويش كزوى برگير دل دلم گفت‌

كار كسى است اين كو با خويشتن برآيد

هر يك شكن ز زلفت پنجاه شست دارد

چون اين دل شكسته با آن شكن برآيد

بر بوى آنكه در باغ يابد گلى چو رويت‌

آيد نسيم و هر دم گِرد چمن برآيد

هر دم چوبى وفايان نتوان گرفت يارى‌

مائيم و آستانش تا جان زتن برآيد

برخيز تا چمن را از قامت و قيامت‌

هم سرو در برآيد هم نارون برآيد

گويند ذكر خيرش در خيل عشق بازان‌

هر جا كه نام حافظ ز آن انجمن برآيد