جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٠ - غزل ١٨٨ درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد

خواجه در بيت پايانى به خود نويد مى دهد كه اگر دوست اراده كند در پيرى هم كه باشد به مشاهده و ديدار او نائل خواهى شد و در كنار جويبار عالمِ طبيعت و مظاهر با سرو قامتش انس خواهى گرفت؛ كه:

١٣٤٨

«وأنْتَ الَّذى أَزَلْتَ الأَغْيارَ عَنْ قُلُوبِ أَحِبّائِكَ حَتّى لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَلَمْ يَلْجَئُوا إِلى غَيْرِكَ؛ أَنْتَ المُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أَوْحَشَتْهُمُ العَوالِمُ، وَأَنْتَ الَّذى هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ المَعالِمُ. [إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟ وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟ ...»

[١]: (وتويى كه اغيار را از دل دوستانت زدودى تا جز تو را به دوستى نگرفته و به غير تو پناه نبردند، تويى يار و مونس آنان، آنگاه كه عالَمها آنها را به وحشت انداخت؛ و تويى كه ايشان را هدايت نمودى، آنگاه كه نشانه ها براى آنها آشكار گشت. [معبودا!] كسى كه تو را يافت، چه چيزى از دست داد؟ و آن كه تو را از دست داد، چه چيزى را يافت؟).

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.