جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٥ - غزل ١٨٦ دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمى ارزد

ديار و يار، مردم را مقيَّد مى كند، ليكن‌

چه جاى پارس، كاين محنت، جهان يك سر نمى ارزد

مكن انكار، كه از همّت مردان چه عجب‌

مور بودم، نَفَسِ پير، سليمانم كرد

خضرِ وقت آمد و از لطف، به يك باره خلاص‌

ناگه از پيروى غول بيابانم كرد

مرده اى بودم پوسيده تن اندر به كَفَن‌

نفحه عيسوى آمد، همه تن جانم كرد

آدمى نيستم ار شاكر نعمت نَبُوَم‌

ديو بودم، كرم و لطف تو انسانم كرد

دُرْد بودم، كرم وجُود تو بخشيد صفا

دَرْد بودم، نظر لطف تو درمانم كرد[١]

بس آسان مى نمود اوّل، غمِ دريا به بوى سود

غلط كردم كه يك طوفان، به صد گوهر نمى‌ارزد