جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩ - غزل ١٨٥ ديدم بخواب خوش كه بدستم پياله بود

لذا مى گويد:

كنايه از اينكه: محبوبا! در گذشته چون نسيمهاى رحمت و نفحات قدسى‌ات وزيدن گرفت و پرده از پيش ديده دل سالكان و عاشقان برداشت، و جمالت را با مظاهر مشاهده نمودند آتش شور و اشتياقت در دلشان افكنده شد و گفتند:

اكنون هم عنايتهاى خود را شامل حالشان بگردان.

منظور خواجه از «شاه» در بيشتر مواردى كه آن را در غزليّاتش به كار مى برد، اميرالمؤمنين على ٧ مى باشد. اين سخن را مى توان از قصيده ابتداء ديوان قدسى و قرائنى كه در بعضى ابيات غزليّات اوست، باور كرد. اين دو بيت هم از آن ابيات است.

ممكن است مقصود از بيت اوّل «ديديم شعر دلكش ...» همان ابيات قصيده باشد كه انصافاً هر بيتش بهتر از صد رساله است در مدح شاه ولايت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٩، ص ٣٢٢.