جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٩ - غزل ٢٢٥ عشقت نه سرسريست كه از سر بدرشود

به گفته خواجه در جايى:

اسرار الهى، و يا اعمال، و يا طريقه خود را از زهّاد و عبّاد قشرى و مدّعيانِ ارادت به پروردگار مخفى و پنهان بدار، كه ايشان طاقت تحمّل و شنيدن آن را ندارند؛ كه:

١٦٤٤

«سِرُّكَ سُرُورُكُ، إِنْ كَتَمْتَهُ؛ وَإِنْ أَذَعْتَهُ كانَ ثُبُورَكَ.»

[٢]: (اگر رازت را بپوشانى [مايه‌] خوشحالى و شادمانى توست؛ و اگر فاش سازى [مايه‌] هلاكت و نابودى‌ات خواهد بود.- نيز:

١٦٤٥

«لا يَسْلَمُ مَنْ أَذاعَ سِرَّهُ.»

[٣]: (كسى كه رازش را فاش سازد، نجات نمى يابد.)

كنايه از اينكه: محبوبا! چنانچه جمالت را در اين عالم به من ننمودى و مشاهده‌ات نكردم، پس از مرگم عنايتى بنما و خاك مزارم را مورد نظر خويش قرار ده، تا براى پاى بوست سر از لحد برآورده و در برابرت اظهار بندگى و خضوع و خشوع بنمايم.

در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧١، ص ١٤٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب السّر، ص ١٥٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٧، ص ٢٩٥.