جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٤ - غزل ٢٢٥ عشقت نه سرسريست كه از سر بدرشود

آرى، محبّت دوست، فطرىِ همه موجودات است؛ كه:

١٦٣٤

«إِبْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِداعاً، وَاخْتَرَعَهُمْ عَلى مَشِيَّتِهِ اخْتِراعاً، ثُمَّ سَلَكَ بِهِمْ طَريقَ إِرادَتِهِ، وَبَعَثَهُمْ فى سَبيلِ مَحَبَّتِهِ.»

[١]: (با قدرت و توانايى خود مخلوقات را با آفرينش خاصّى نو آفرينى فرمود، و آنان را بر طبق مشيّت و خواست خود به صورت خاصّى اختراع نمود، سپس آنها را در راه اراده خويش روان گردانيده، و در راه محبّت و دوستى به خود برانگيخت.).

زيرا هيچ موجودى را نمى شناسيم كه به حضرت دوست و خالق و رازق و قيّوم خود كه احاطه به او دارد، و وكيل امرش مى باشد-؛ كه: «أَلا! إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ»[٢]: (آگاه باش! كه او به هر چيزى احاطه دارد.- نيز:

١٦٣٥

«وَمَعَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ، لا بِمُقارَنَةٍ.»

[٣]: (و با هر چيز هست، ولى نه به صورت قرين بودن.- همچنين:

١٦٣٦

«وَتَوَكَّلَ كُلُ‌

[١] - صحيفه سجّاديه، دعاى ١، ص ٢٢.

[٢] - فصّلت: ٥٤.

[٣] - نهج البلاغة، خطبه ١، ص ٤٠.