جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٦ - غزل ٢١٧ شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد

محبوبا! جمال تو در دل آرايى و كشِشِ و كُشتن عشّاقت، دست كمان داران را در نابودى دشمنان خود بسته است.

كنايه از اينكه: جمالهاى مظاهرت گرچه دل مى ربايند، ولى جمال تو در غارت و دلربايى و كشتن عاشقانت، از همه جمالهاى ظاهرى پيشى گرفته و به فنا و نابوديشان كشيده است. به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

جامه دريد[٢].

لذا مى گويد:

كيست كه در مقابل كشش و زيبايى و جمال تو جلوه گرى داشته باشد؟ خورشيد با آن عظمت و نورافشانى كه دارد و هرگونه سيرى كه مى كند، به اختيار توست؛ كه:

«وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ»[٣]: (و خورشيد و ماه و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥١، ص ١٣٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٣، ص ١٣٧.

[٣] - اعراف: ٥٤.