جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٩ - غزل ٢١٥ شاهدان گر دلبرى زينسان كنند

٢٣٠٦

لِقآئِكَ.»

[١]: (بار الها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو كسى را خواست؟ و كيست كه به مقام قرب تو انس گرفت و لحظه اى از تو روى گرداند؟ معبودا! پس ما را از آنانى قرار ده كه براى مقام قرب و دوستى خود برگزيده، و براى عشق و محبّت پاك و خالص نموده، و به لقايت مشتاق گردانده‌اى.) در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اى دوست! از بس در فراقت گريستم، ديدگانم به سرخى گراييد. كجا كسى بر انسان ضعيف ناتوان چنين بى‌عنايتى روداشته، كه تو مى دارى؟ كه:

١٥٥٣

«وَحَمَلَتْنِى الْمَخافَةُ مِنْ نِقْمَتِكَ عَلى التَّمسُّكِ بِعُرْوَةِ عَطْفِكَ. وَما حَقُّ مَنِ اعْتَصَمَ بِحَبْلِكَ أَنْ يُخْذَلَ، وَلا يَليقُ بِمَنِ اسْتَجارَ بِعِزِّكَ أَنْ يُسْلَمَ أَوْ يُهْمَلَ.»

[٤]: (و ترس از انتقامت مرا بر آن داشته كه به دستگيره عطوفتت چنگ زنم. و هرگز كسى كه به رشته تو چنگ زند، مستحقّ حرمان نباشد، و.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٢، ص ٢١٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦١، ص ٢٠٩.

[٤] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٢.