جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٥ - غزل ٢٠٥ سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد

فَكانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ»[١]: (آنگاه به موسى وحى نموديم كه عصاى خود را به دريا [ى نيل‌] بزن، سپس دريا شكافت و آبِ هر قسمت آن چون كوهى بزرگ گشت.- همچنين: «وَ اضْمُمْ يَدَكَ إِلى‌ جَناحِكَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ»[٢]: (و دست خود به گريبان فرو بر تا نورانى و درخشان بى‌هيچ عيب بيرون آيد.- نيز:

«وَ نَزَعَ يَدَهُ، فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ»[٣]: (و دستش را بيرون آورد، كه ناگهان براى بينندگان تابنده بود.)

دوست، و يا استاد به من فرمود: حال كه مشكل تو حلّ شد، اين سرّ را مخفى بدار؛ زيرا منصور حلّاج كه‌دار، به او بلندى يافت و يا سَرِدار رفت، سببش افشاء نمودن سرّ الهى بود؛ كه:

١٤٨٧

«أَلْمَرْءُ أَحْفَظُ لِسِرِّهِ.»

[٤]: (هركس راز خود را بهتر حفظ مى كند). به گفته خواجه در جايى:

ولى:

كسانى كه رازدار هستند، چون اسرار الهى بر آنان مكشوف گردد، آن را در.

[١] - شعراء: ٦٣.

[٢] - طه: ٢٢.

[٣] - اعراف: ١٠٨.

[٤] - نهج البلاغة، كتاب ٣١، ص ٤٠٢.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧١، ص ١٤٨.