جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧ - غزل ١٨١ دوش مى آمد و رخساره برافروخته بود

به قامت او شايسته نخواهد بود. لذا مى گويد:

محبوب، همواره با صفت جلال و جمال به نابودى عاشق دست مى زد (با جمال جذب، و با جلال نابود مى ساخت و در واقع، با هر دو عاشق را از خود مى‌گرفت.- هرچه از عبادات قشرى و خود بينيها و توجّهاتِ به عالم طبيعت براى خود كسب نموده بود، مى‌ستانيد.

لذا مى گويد:

كنايه از اينكه: عمرى كه به خودستايى و عبادات قشرى پرداختيم، دوست با نگاهى و عنايتى از ما بستانيد؛ و يا ديده دل ما با يك نظرى كه به محبوب نمود، همه را از دست بداد. نگاه كن ببين عالم عنصرى عمرى اندوخت، و نگار به يك جلوه، پرداخته و ساخته عمر ما بگرفت! و يا ديده دل با نگاهى به او اندوخته خود بريخت!.

و ممكن است معنا اين باشد كه: ما سالها خون دل بدست آورديم، و محبوب پس از جلوه اى و به فراق مبتلا ساختن ما، خون دلمان را به اشك مبدّل نمود و از ديده ما فرو ريخت.[١] ببين چه كس اندوخت و چه كس تلف كرد.

به گفته خواجه در جايى:

[١] - نظر به اينكه گفته‌اند:« اشكِ چشم، بخارى است از خون دل.»