جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨ - غزل ١٨١ دوش مى آمد و رخساره برافروخته بود

اينجاست كه عاشق بايد قدر وصال را بداند؛ لذا مى گويد:

اى سالك! واى خواجه! مبادا هنگامى كه يار برايت جلوه نمود، دنيا و تعلّقات آن تو را از ديدار او جدا سازد؛ زيرا آنان كه يوسف ٧ را با قيمتى ناچيز فروختند سود نبردند؛ كه: «وَ شَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ، دَراهِمَ مَعْدُودَةٍ، وَ كانُوا فِيهِ مِنَ الزَّاهِدِينَ»[٢]: (و [كاروانيان‌] او را بهايى اندك و چند درهم ناچيز فروختند و بدان راضى شدند، و يا از او روى برگردانده و اهميّتى به او ندادند).

به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.

[٢] - يوسف: ٢٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٦، ص ٢٣١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١١، ص ٢٤١.