جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦١ - غزل ٢٠١ رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد

اى خواجه! امروز كه دوست در تجلّى است و جمال يار از طريق مظاهر، در كمال طراوت و تازگى جلوه گر است، از او بهره اى برگير، چون معلوم نيست ديدارت پايدار باشد. به گفته خواجه در جايى:

از اين بيت بر مى آيد: خواجه به مژده داده شده، رسيده كه مى گويد: كرشمه و تجلّى مخصوص محبوب كه با نازش آميخته بود، چنان از من دل و عالم خيالى‌ام را ستاند كه حاضر نبودم با غير او سخن بگويم، و يا از غير او سخن بشنوم.

كنايه از اينكه: محبوب، به گونه اى تجلّى كرد كه مرا از من گرفت كه ديگر خود را نمى ديدم و با هيچ كس غير از او سخن نگفته و نمى شنيدم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٣، ص ١٩٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٩، ص ٢٠١.