جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٣ - غزل ١٩٧ راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد

دل راه داده‌ام، نيست. اى ساقى واى محبوبِ حقيقى! با پياله اى از شراب تجلّيات مرا مست خود كن، تا آن نيز از ميان برداشته شود و بتوانم بوسه اى چند بر دهانِ تو زنم و به تمام معنا در جمال تو فانى گردم و آب حيات ابدى از لبت بنوشم: كه:

١٤١٤

«وَاجْعَلْ لى عِنْدَكَ مَقيلًا آوى إِلَيْهِ مُطْمَئِنّاً وَمَثابَةً أَتَبَوَّأُها وَأَقِرُّ عَيْناً.»

[١]: (براى من در نزد خود آسايشگاه آرامى كه بدانجا پناه برم، و بازگشتگاه و منزلى كه در آنجا سكنى گزينم و چشمم بدان روشن گردد، قرار ده.)

اگر دوست به اشك چشمانم ترحّم كند و سايه عنايتش را بر سرم بيافكند و مرا به ديدار خويش خشنود سازد، پس از آن مى توان به خاكسارى و عبوديّت حقيقى پرداخت و اشك شوق به پاى او ريخت.

و ممكن است منظور از بيت اين باشد كه: اگر اشك ديدگانم موجبات ديدار دوست را فراهم سازد، مى‌توان براى رسيدن به اين عنايت، سربندگى به خاك درگاهش سائيد و بيش از اين گريست.

در جايى مى گويد:

گويا خواجه مى خواهد بگويد: ما فقيران؛ كه: «يا أَيُّهَا النَّاسُ! أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ،.

[١] - صحيفه سجّاديه، دعاى ٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.