جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٨ - غزل ١٩٧ راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد

راهى بزن كه آهى بر ساز آن توان زد

شعرى بخوان كه با او رطل گران توان زد

بر آستان جانان گر سر توان نهادن‌

گلبانگ سر بلندى بر آسمان توان زد

در خانقه نگنجد اسرار عشق و مستى‌

جام مى مغانه هم با مغان توان زد

شدرهزن سلامت زلف تو وين عجب نيست‌

گر راهزن تو باشى صد كاروان توان زد

گر دولت وصالت خواهد درى گشودن‌

سرها بر اين تخيّل بر آستان توان زد

قد خميده ما سهلت نمايد امّا

بر چشم دشمنانت تير از كمان توان زد

از شرم در حجابم ساقى تلطّفى كُن‌

باشد كه بوسه اى چند بر آن دهان توان زد

بر جويبار چشمم گر سايه افكند دوست‌

بر خاك رهگذارش آب روان توان زد

درويش را نباشد منزل سراى سلطان‌

مائيم و كهنه دلقى كاتش در آن توان زد

اهل نظر دو عالم در يك نظر ببازند

عشق است و داو [دادظ] اول بر نقد جان توان زد

با عقل و فهم و دانش داد سخن توان داد

چون جمع شد معانى گوى بيان توان زد

عشق و شباب و رندى مجموعه مراد است‌

ساقى بيا كه جامى در اين زمان توان زد

بر عزم كامرانى فالى بزن چه دانى‌

باشد كه گوى عيشى با اين و آن توان زد

حافظ بحق قرآن كز زرق و شيد بازآ

شايد كه گُوى خيرى در اين ميان توان زد