جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٤ - غزل ١٩٦ رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد

هرچه اشك از ديدگان باريديم، دوست به ما همچنان بى‌اعتناء بود؛ زيرا او در مقام عزّ خود حاضر نيست غير خود را ببيند و صيد كس بشود؛ كه:

١٤٠٨

«وَبِعِزَّتِكَ الّتى لا يَقُومُ لَها شَىْ‌ءٌ.»

[١]: (و [درخواست مى كنم‌] به عزّت تو كه هيچ چيزى در برابر آن برپا نيست.).

ما مى خواهيم با عبادات و اشك چشم و غيره او را به دام خود اندازيم، و اين محال است؛ زيرا او محكوم چيزى و كسى و امرى واقع نخواهد شد؛ كه: «وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلى‌ أَمْرِهِ، وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ»[٢]: (خداوند بر كار خود غالب و چيره است، و ليكن بيشتر مردم [از اين حقيقت‌] آگاه نيستند.).

در جاى ديگر، در تمنّاى اين معنى مى گويد:

لذا باز مى گويد:

كنايه از اينكه: شب گذشته ناله و گريه و فغان من در اشتياق ديدار دوست به حدّى بود كه دل موجودات دريايى و پرندگان آسمانى به حالم سوخت و گريستند؛ ولى دوست همچنان به من بى‌اعتنا بود.

چرا چنين نباشد؟ كه مرا در عاشقى و ادّعايم صادق نمى بيند.

«فَاهْدِنى بِنُورِكَ إِلَيْكَ، وَأَقِمْنى بِصِدْقِ الْعُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[٤]: (پس با نورت مرا به خويش رهنمون شو، و.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٦.

[٢] - يوسف: ٢١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٠، ص ٣٦٧.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.