ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٩٠ - فصل هفتم شرايط استجابت دعا از ديدگاه روايات

مى‌گذشت، ديد كه توانگران در حالى كه لباسهايى بافته شده از مو پوشيده، و خاك بر سرشان مى‌ريزند، و بپا ايستاده‌اند، و به درگاه پروردگار اشك بر گونه‌هايشان جارى است. آن حضرت از روى ترحّم و دلسوزى برايشان گريست، و به درگاه پروردگار عرض كرد: اى معبود من، اينان بنى اسرائيل هستند كه بسان كبوتر سخت مى‌گريند و ناله سر مى‌دهند، و همچون گرگ زوزه مى‌كشند، و همانند سگ عوعو مى‌كنند.

خداوند به او وحى فرمود: چرا چنين مى‌كنند؟ آيا به خاطر اينكه گنجينه من تمام شده است، يا اينكه داراييها و عناياتم اندك شده، يا من مهربانترين مهربانها نيستم؟ ليكن به اطّلاع آنان برسان كه من به آنچه در دلهايشان است آگاهم، آنان مرا مى‌خوانند در حالى كه حضور قلب ندارند و دلهايشان از من غائب، و به دنيا مايل است.» ١٢- عدم غفلت و اشتغال نداشتن به امور بيهوده.

زيرا در حديث آمده كه پيامبر اكرم ٦ فرمود: «با حالتى كه به اجابت دعا يقين داريد دعا كنيد، و بدانيد كه خداوند هرگز دعاى كسى را كه قلبش از خدا غافل و به امور بيهوده مشغول باشد، مستجاب نمى‌فرمايد.» ١٣- ترك نكردن امر به معروف و نهى از منكر.

زيرا در روايت آمده كه پيامبر اكرم ٦ فرمود: «بى‌گمان يا امر به معروف و نهى از منكر خواهيد نمود، و يا خداوند اشرارتان را بر نيكانتان مسلّط خواهد نمود، و در اين هنگام نيكانتان دعا خواهند نمود ولى دعاى آنان مستجاب نخواهد شد.» ١٤- نفرين نكردن بر دوست.

زيرا در حديث آمده كه رسول خدا ٦ فرمود: «از خدا خواستم كه نفرين دوست بر دوست خويش را مستجاب نگرداند.» ١٥- پاكيزه ساختن خوراك و پرهيز از حرام خوارى.

زيرا روايت شده كه امام صادق ٧ فرمود: «هر گاه كسى از شما خواست كه دعايش مستجاب شود، كسب خويش را [از مال حرام‌] پاكيزه نموده، و از عهده‌