ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٨٩ - فصل هفتم شرايط استجابت دعا از ديدگاه روايات

توضيح دو نكته پيرامون حديث گذشته الف- توضيح فرمايش مولايمان امام صادق- صلوات اللَّه عليه- كه فرمود: «اگر از سمت و سوى دعا خدا را بخوانيد، مسلّما دعايتان را اجابت مى‌نمايد، اگر چه گناهكار باشيد» اين است كه هر گاه بنده گناهكار خداوند- جلّ جلاله- را بخواند، خداوند دعاى او را مستجاب مى‌كند؛ ولى استجابت دعايش به تأخير مى‌افتد؛ زيرا از سويى خداوند- جلّ جلاله- از بنده‌اش مى‌خواهد كه توبه نموده و گناهان را ترك كند، و از سوى ديگر بنده مطالبى را با دعا از خدا درخواست مى‌نمايد.

و وقتى امر چنين باشد، خداوند- جلّ جلاله- با زبان حال به بنده مى‌گويد: من از تو چيزى را كه حقّ من است- يعنى توبه- مطالبه مى‌نمايم، و تو با دعا چيزى را كه حقّ تو نيست از من درخواست مى‌كنى، پس وقتى تو چيزى را كه من از تو مى‌خواهم و حقّ من است، به من نمى‌دهى، چگونه تعجّب مى‌كنى كه من در برابر كيفر خوددارى كردن تو از دادن آنچه كه من از تو درخواست نمودم، از دادن چيزى كه تو از من مى‌خواهى و حقّ تو نيست خوددارى كنم؟! ب- توضيح گفتار امام صادق ٧ پيرامون فرمايش خداوند- جلّ جلاله- كه فرمود: «اگر روزى را از راه حلال به دست آورده و در راه حقّ و موارد درست انفاق مى‌نموديد، خداوند عوض آن را به شما برمى‌گرداند.»، آن است كه اگر بنده چيزى را براى هواى نفس خويش كسب كند و خرج كند، و نيّتش از اين كسب و هزينه كردن معامله با خداوند- جلّ جلاله- و امتثال امر او نباشد، گويى كه اراده خداوند- جلّ جلاله- و حكمت او را در تدبير بندگان و مخلوقات بر كنار انگاشته، پس چگونه عوض انفاق او بر عهده خداوند- جلّ جلاله- باشد؟ زيرا تنها در صورتى ضمانت آن بر عهده خداوند- جلّ جلاله- خواهد بود كه بنده به خاطر امتثال امر الهى كسب نموده و به امر خدا در طاعت او انفاق كند.

١١- حضور قلب، و تمايل نداشتن به دنيا.

زيرا در روايتى آمده: «حضرت موسى ٧ بر روستايى از روستاهاى بنى اسرائيل‌