ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٤٠٩ - مجموعه دعاهاى سر

پايان ببرى، زيرا روايت شده كه امام صادق ٧ به نقل از رسول خدا ٦ فرمود:

«خوشا به حال كسى كه در نامه عمل او در روز قيامت در زير هر گناه أستغفر اللَّه ديده شود.» ٢٢- اگر در هنگام محاسبه دو فرشته نگاهبان، با باطن صادق و نيّت خالص توجّه داشته باشى كه در سفر خود از ابتداى هستى و پيمودن راه به سوى روز موعود، ميهمان خدا، يا ميهمان پيامبر اكرم ٦، يا ميهمان يكى از ائمّه عليهم السّلام هستى، و نيز اگر در حكم ضيافت بر سر سفره‌هاى رحمت و مهربانى آنان صادق باشى، پس بر آن دو فرشته سلام مى‌گويى، سلامى همراه با تصديق و تسليم، يا بسان سلام رفيق بر رفيق خود، و هنگام محاسبه با زبان ادب و مراقبه مى‌گويى: «من ميهمان خداوند- جلّ جلاله- يا ميهمان رسول خدا ٦، يا ميهمان افرادى از خواصّ و اولياى خدا هستم كه در ضيافت خدايند، و ميهمان در حكم ميهماندار است، و به كسى كه در حكم ضيافت و ميهمانى اويم وابسته‌ام؛ پس شما دو فرشته، نامه عمل مرا از دست كسى كه من در پناه و تحت حمايت و بر سر سفره‌اش هستم، بگيريد.» و نيز توجّه داشته باش كه سزاوار است ميهماندار، از رسوايى و خوارى و تمام آسيبهايى كه به ميهمان مى‌رسد جلوگيرى كند، زيرا ميهمان به ريسمان او چنگ زده، آيا نشنيده‌اى كه حضرت لوط ٧ فرمود:

وَ لا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي‌[١]- و در رابطه با ميهمانم، مرا رسوا ننماييد.

پس اميد است كه خداوند- جلّ جلاله- به خاطر بزرگداشت كسى كه تو در ضيافت اويى، بر نامه عمل تو قلم عفو كشيده و آن را از رحمتش پر كند؛ يا اينكه ميهماندار شفاعت تو را بنمايد و خداوند- جلّ جلاله- به واسطه شفاعت او تو را نيز مورد عفو خويش قرار دهد.

٢٣- سپس چنان كه در آغاز روز بر دو فرشته نگاهبان سلام دادى، با آن دو وداع و

[١] هود( ١١): ٧٨.