فاشهد يا كافى الشّهادة، أنّى أشهدك بنيّة صدق بأنّ لك الفضل و الطّول في إنعامك علىّ و قلّة شكرى لك عليها، يا فاعل كلّ ما أراده، طوّقنى أمانا من حلول سخطك فيها لقلّة الشّكر، و أوجب لى زيادة من إتمام النّعمة بسعة الرّحمة، أنظرنى خيرك، لا تقايسنى بسوء سريرتى، و امتحن قلبى لرضاك، و اجعل ما تقرّبت به إليك في دينك خالصا، و لا تجعله للزوم شبهة و لا فخر و لا رياء يا كريم.»

- خداوندا، هيچ كدام از مخلوقاتت را نمى‌شناسم كه به اندازه من به او نيكويى نموده و پيوسته بر او كرامت، و به روشنى تفضّل فرموده، و به شدّت مورد رفق و مداراى خويش قرار داده، و سخت از او محافظت نموده، و بر او به شدّت عطوفت و مهربانى نموده باشى، و او مانند من در شناخت و طاعتت كوتاهى نموده و شب نمايد، هر چند همه مخلوقاتت مثل بر شمردن من، نعمتهايت را به شمار درآورند و بدان اعتراف نمايند.

پس اى كسى كه گواهى تو كافى است، خود گواه باش كه من با نيّت صادقانه تو را گواه مى‌گيرم كه تو نسبت به من تفضّل نموده و نعمت ارزانى داشتى، و من كم سپاسگزارى نمودم. اى خدايى كه هر چه بخواهى انجام مى‌دهى، ايمنى از غضب را به واسطه سپاسگزارى اندكم بر گردنم بياويز، و به واسطه رحمت واسعه‌ات مرا از نعمت كاملت افزونتر برخوردار بگردان، و مهلت استفاده از خيراتت را به من بده. و به واسطه بدى باطنم، با من رفتار مكن، و دلم را براى پذيرش خشنودى‌ات بگشاى، و اعمالى را كه بر اساس دين تو براى نيل به قربت انجام دادم خالص گردان، و با شبهه و فخر و رياء مشوب مكن. اى بزرگوار.

هر كس اين كلمات را بگويد، تمام اهل آسمانها او را دوست داشته و وى را «شكور» و بسيار سپاسگزار مى‌نامند.

اى محمّد، هر كس از امّت تو بخواهد كه هيچ مانعى ميان من و او نباشد، و خواسته‌هايش را- بزرگ باشد يا كوچك، در نهان باشد يا آشكارا، از من بخواهد يا غير من- اجابت نمايم، بگويد آنچه را كه ما پيش از اين در اواخر تعقيب جزء اوّل اين كتاب ذكر نموديم‌[١]، و در آنجا عمل به آن را با ترغيب و تشويق نموديم- كه در

[١] ر، ك: فصل بيستم، دعا براى جبران غفلتها و گناهان قلبى در نماز.