ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٦١ - كيفيت دفن اموات

- به نام خدا، و به وسيله خدا، و در راه خدا، و بر آيين رسول خدا ٦، خدايا، اين كار را از روى ايمان به تو، و تصديق كتابت انجام مى‌دهم، اين بود آنچه كه خداوند و رسولش وعده داده بودند، و خدا و رسولش راست گفتند. خداوندا، بر ايمان و تسليم ما بيفزاى.

٩- سپس ميّت را با حالت تسليم به پيشگاه خداوند- جلّ جلاله- سپرده و نزد او به وديعه بگذارد و در اين حالت هر چه كه خداوند- جلّ جلاله- بر قلب و كلامش جارى ساخت، بگويد.

١٠- سپس ميّت را به پهلوى راست بدن و رو به قبله بخواباند.

١١- بندهاى كفن او را از سمت سر و پاها بگشايد.

١٢- گونه ميّت را از روى خاكسارى و ذلّت و براى جلب رحمت و عطوفت مولايش كه پروردگار پروردگاران است، روى خاك نهد.

١٣- مقدارى از تربت امام حسين ٧ را همراه او قرار دهد، زيرا در روايت آمده كه آن مايه ايمنى از عذاب است، و چون اين منزل، منزل هولناكى است انسان نياز دارد كه تا نهايت امكان براى رهايى از آن [به ائمّه اطهار عليهم السّلام‌] توسّل جسته و خود را از آن سلامت بدارد.

١٤- در حديث آمده است كه پيامبر اكرم ٦ فرمود: «نخستين مژده‌اى كه به مؤمن داده مى‌شود، اين است كه به او گفته مى‌شود: خوش آمدى، براستى كه خداوند تمام تشييع‌كنندگان تو را آمرزيد، و دعاى تمام استغفاركنندگان براى تو را استجابت فرمود، و گواهى تمام كسانى را كه به نفع تو شهادت دادند، قبول نمود.»[١] ١٥- سپس امورى را كه ميّت در حال حياتش بدان معتقد بود (از آن جمله شهادت به يگانگى خداوند- جلّ جلاله- و رسالت رسول خدا- ٦- و امامت و

[١] در نگاه نخست به نظر مى‌رسد كه قسمت ١٤ به بحث مربوط نيست، ولى ممكن است مقصود اين باشد كه در اين هنگام بهتر است كه انسان براى ميّت استغفار كند و به اهل خير بودن او شهادت دهد، لذا مؤلّف بزرگوار قدس سرّه اين روايت را در اينجا ذكر فرموده‌اند.