ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٨٠ - عواقب سوء غفلت در حال دعا

خواسته‌ات ممنوع گرديده‌اى؛ لذا بترس از اينكه خداوند- جلّ جلاله- به عدم ايمان تو گواهى دهد، زيرا كسانى را كه خداوند- جلّ جلاله- به بى‌ايمانى آنان گواهى بدهد به هلاكت و گمراهى مبتلا خواهند شد. آيا مگر خداوند بزرگ و پاكيزه نمى‌فرمايد:

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ، وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ، وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ، زادَتْهُمْ إِيماناً، وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‌.[١]- تنها كسانى مؤمن هستند كه وقتى از خدا ياد مى‌شود، دلهايشان مى‌لرزد، و هنگامى كه آيات خدا بر آنان خوانده مى‌شود، بر ايمانشان افزوده مى‌گردد، و تنها بر پروردگارشان توكّل مى‌نمايند.

پس بسان بنده‌اى كه مولايش به سوء بندگى و پليدى درون و شيوه ناپسند او آگاهى پيدا كرده، و از درگاهش رانده، و از آستانه‌اش دور نموده- و از آن جمله او را اين گونه عذاب نموده كه به جاى مشغول نمودن به شرافت مقام رضا و خشنودى خويش، به دنيا سرگرمش نموده است- بر حال نفس خويش گريه كن.

بر اين پايه، اگر با وجود دارا بودن صفات نكوهيده‌اى كه ذكر نموديم، استجابت دعاهايت به تأخير افتاد، مسلّما گناه از ناحيه توست، و تو بودى كه بر اساس باور درست، مولاى خويش را نخوانده، و بر در توفيق او نايستاده‌اى.

[١] انفال( ٨): ٢.