ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٧٦ - لزوم محاسبه و توبه از گناهان

و پيش از آفرينش آنان، زمينها را براى آنان آماده، و آسمان را سقف محفوظ قرار داده و ستونى براى آن قرار نداد، و كوهها را به عنوان ميخهاى محافظ زمين قرار داد، و جويها را در آن روان ساخت، و درختان را براى آنان نشاند، و شب و روز را برايشان در پى هم آورد، و مسكن و خانه و ديگر چيزهايى را كه در طول زندگى‌شان بدان نيازمند هستند كاملا براى آنان مهيّا نمود.

وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها، إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ.[١]- و اگر بخواهيد نعمت خدا را به شماره در آوريد، نمى‌توانيد، براستى كه انسان بسيار ستمكار و ناسپاس است.

سپس آنان را با نرمى و آرامش و اكرام تربيت نمود، و بعد از بلوغ به نيكويى و احترام با ايشان معامله كرد و فرمود:

وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ، وَ حَمَلْناهُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ.[٢]- و براستى كه فرزندان آدم را گرامى داشتيم، و آنها را در خشكى و دريا [بر مركبها] نشانديم.

و هنگامى كه سوء عبوديّت نمودند، با گذشت و چشم پوشى با آنان معامله نمود.

ولى آنان نه حقّ آفرينش خدا را شناختند، و نه به حقوق بنده پرورى او اعتراف نمودند، و نه حقوق مصاحبت نيكوى او را مراعات كردند، و نه از عيب پوشى و بردبارى او حيا كردند، و نه حقّ پادشاهى و سرورى او را به خاطر مقام بزرگش بجا آوردند، و نه به خاطر توجّه او، و يا به جهت بخشش و نويدها، و يا به جهت تهديد و وعده عذابش براى انجام حقّ بندگى‌اش بپا خاسته‌اند. و كار به آنجا رسيد كه مانند آزادگان در خويش تصرّف مى‌نمايند، لذا بر چهره‌ها و حركتها و سكناتشان اثر حضور در محضر مولايشان را- كه همواره آنان را مى‌بيند- مشاهده نمى‌نمايى تا خاكسارى بندگى و شكست و انكسار بر آنان نمايان باشد. و اين از سخت‌ترين خطرهاست.

[١] ابراهيم( ١٤): ٣٤.

[٢] اسراء( ١٧): ٧٠.