و بيرون آمدن از تحت فرمانش كافى بود.»[١] اينك حال ما كه گرفتاريهاى ديگرى را بر اين مصائب افزوده‌ايم، چگونه خواهد بود، به گونه‌اى كه توكّلمان بر حول و قوّه و نيروى خود و بر اموال و آرزوهايى دست نايافتنى از آرامشمان به خداوند- جلّ جلاله- كه مالك همه بخششهاست، قوى‌تر است، و نيز اطمينان قلبى‌مان به نويدهاى بندگان از اطمينانمان به نويد خداوند پادشاه آخرت قوى‌تر است، و بيم و هراسمان از وعده كيفر مردمان از وعده عذاب خداوند پادشاه شبها و روزها بر ما سخت‌تر است، و دوستى با يك ديگر شيرين‌تر و قوى‌تر از دوستى‌مان با خداوند يا دوستى خداوند- جلّ جلاله- با ما است، و نزديكى به يك ديگر براى ما مهمّ‌تر از نزديكى جستن به درگاه خداوند- جلّ جلاله- يا قرب او به ما است، و روى آوردن به يك ديگر از اقبال و توجّه بر خداوند- جلّ جلاله- يا طلب توجّه او بر ما كامل‌تر است، و مدح همديگر در نفوسمان مؤثّرتر از مدح و ستايش او- جلّ جلاله- يا طلب مدح و ثناى او براى ما مى‌باشد، و نكوهش همديگر در نزد ما سخت‌تر از سرزنش خداوند- جلّ جلاله- براى ماست، يا نكوهش برخى از دشمنان او- جلّ جلاله- براى ما مى‌باشد؛ زيرا ما گاهى با برخى از كافرانى كه خدا را نكوهش مى‌كنند مصاحبت مى‌كنيم، و انسمان به مصاحبت با كسى كه در حقّ ما اعمال نيكى را انجام مى‌دهد بيشتر از مصاحبت با كسى است كه در حقّ خداوند- جلّ جلاله- چنين مى‌كند، و انسمان به يك ديگر از انس به جلال و حضور خدا براى ما كامل‌تر است. و نيكوكارى ما به يك ديگر در دلمان از احسان خداوندى كه از اندك شكر نعمت او ناتوانيم بزرگتر است، و درخواست حوايج ديگران از ما و انجام دادن آنها براى بندگان براى ما آسانتر از بجا آوردن واجبات يا مستحبّات يا پيروى از خواسته خداست. و به ديگر بيماريهاى عقلى كه مضمون اين كتاب مجال آن را ندارد، مبتلا هستيم، در حالى كه كتاب خداوند- جلّ جلاله- نسبت به پيروان آيين مبين اسلام چنين مطالبى را نمى‌پسندد، و مى‌فرمايد:

[١] نهج البلاغه، خطبه ١٦٠( با تفاوت در الفاظ)