«أستغفر اللَّه الّذى لا إله إلّا هو الحىّ القيّوم [الرّحمن الرّحيم‌] ذا [ذو] الجلال و الإكرام، و أسأله أن يتوب علىّ توبة عبد ذليل خاضع فقير بائس مسكين مستكين مستجير لا يملك لنفسه نفعا و لا ضرّا و لا موتا و لا حياة و لا نشورا.»

- از خداوندى كه معبودى جز او نيست و زنده و پابرجا و برپا دارنده همه مخلوقات [و رحمت‌گستر و مهربان،] و صاحب عظمت و بزرگوارى است طلب آمرزش مى‌نمايم، و از او درخواست مى‌نمايم كه همانند پذيرش توبه بنده خاضع فقير درمانده بيچاره ذليل فروتن و پناه آورده‌اى كه هيچ سود و زيان و مرگ و زندگانى و محشور شدن در روز قيامت را براى خود قادر نيست، توبه‌ام را بپذيرد.

حتما خداوند متعال فرمان مى‌دهد كه نامه عمل او را هر چه باشد، پاره نمايند.» پيش از اين تو را از صفت استغفاركنندگان آگاه ساختيم، و حديث مولايمان امير المؤمنين علىّ- صلوات اللَّه عليه و سلامه- را براى تو روايت نموديم، اينك به اين حديث كه از پيامبر اكرم ٦ نقل شده نگاه كن و با تمام توان مراعات ادب نموده و در گفتن اين سخن كه مى‌گويى: «همانند بنده ذليل و خاكسار توبه مى‌نمايم» صادق باش، و ذلّت و خوارى بر حاجت و زبان حال تو آشكار گردد. و هنگام گفتن اين سخن: «مانند بنده خاضع و فروتن توبه مى‌كنم»، خضوع و فروتنى بر چهره گفتار و كردارت نمايان باشد. و هنگام گفتن «مانند بنده فقير و نادار توبه مى‌كنم» صورت درخواست و مسألتت بسان بنده فقير و نادار در برابر مولاى بى‌نياز و بزرگ باشد. و وقتى مى‌گويى: «مانند بنده بسيار نيازمند توبه مى‌كنم» بايد حال تو همانند افراد بسيار حاجتمند باشد كه چيزى را از بزرگترين بزرگان خواهانند. و هنگام گفتن اين سخن:

«همانند بنده مسكين و بيچاره توبه مى‌كنم» بايد نشانه بيچارگى و نياز و ذلّت و خوارى همراه با صدق و انابه بر قلب و چهره و اعضا و جوارحت نمودار باشد. و وقتى مى‌گويى: «مانند بنده پناه آورنده توبه مى‌كنم» بايد مانند كسى كه بيم و هراس بزرگ بر او احاطه نموده و در اثر آن به سوى مولاى خويش مى‌گريزد، و بسان كسى باشى كه نه قدرت بر سود و زيان خويش دارد، و نه توان دفع چيزى را از خود، و در تمام‌