ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٣٣٠ - اعمال بعد از سجده شكر

پيشانى مى‌كشيد و مى‌فرمود:

«لك الحمد، و لا إله إلّا أنت عالم الغيب و الشّهادة، الرّحمن الرّحيم، اذهب عنّى الغمّ و الحزن و الفتن، ما ظهر منها و ما بطن.»

حمد و ستايش تنها تو راست، و معبودى جز تو كه آگاه به نهان و آشكار، و رحمت‌گستر و مهربان هستى، وجود ندارد، غم و اندوه و فتنه‌ها و گرفتاريها و امتحانات آشكار و نهان را از من بر طرف فرما.

و فرمود: «هيچ يك از امّت من اين را نمى‌گويد، مگر آنكه خداوند هر چه مى‌خواهد به او عطا مى‌فرمايد.» و نيز در حديث ديگرى آمده است: «وقتى خواستى اين كلمات را بگويى، سه بار دست راست خويش را بر جاى سجده و صورتت بكش، و در هر بار كلمات مذكور را بگو.» ٣١- اگر درد و بيمارى داشته باشى، آنچه را كه از امام صادق ٧ روايت شده انجام بده، كه فرمود: «دعايى است كه در تعقيب هر نمازى كه مى‌خواهى از آن خارج گردى، خوانده مى‌شود. پس اگر درد و بيماريى داشتى وقتى نمازت را تمام كردى، دستت را بر سجده‌گاهت بكش و اين دعا را بخوان، آنگاه هفت بار دستت را بر جاى درد بكش، و در آن حال بگو:

«يا من كبس الأرض على الماء، و سدّ الهواء بالسّماء، و اختار لنفسه أحسن الأسماء، صلّ على محمّد و آل محمّد، و افعل بى كذا و كذا، [و ارزقنى كذا و كذا] و عافنى من كذا و كذا.»

- اى خدايى كه زمين را روى آب گسترانيده و آن را پوشاندى، و هوا را با آسمان بربسته و مسدود نمودى، و نيكوترين نامها را براى خويش برگزيدى، بر محمّد و آل محمّد درود فرست، و به من چنين و چنان كن، [و فلان چيز را روزى‌ام گردان‌]، و از فلان چيز عافيت بخش.

٣٢- همچنين جدّ سعيدم ابو جعفر طوسى- رضوان اللَّه عليه- فرمود: مستحبّ است كه نمازگزار در سجده شكر براى برادران مؤمن خود دعا نمايد، و نيز بگويد:

«اللّهمّ، ربّ الفجر و اللّيالي العشر وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ، وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ، و ربّ كلّ شى‌ء، و إله كلّ‌