وعد بالاجابة، يا من قال: ادْعُونِي، أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌،[١] يا من قال: وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي، فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ، فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي، وَ لْيُؤْمِنُوا بِي، لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ‌.[٢] و يا من قال: يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ، لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً، إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌.[٣]، لبّيك و سعديك، ها، أنا ذا بين يديك، المسرف، و أنت القائل: لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً.

- صداها تنها به سوى تو بلند، و چهره‌ها تنها در برابر تو فروتن، و گردنها فقط براى تو خاضع هستند، و داورى در اعمال تنها به درگاه توست. اى بهترين كسى كه از او درخواست مى‌شود، و بهترين كسى كه عطا مى‌فرمايى، اى راستگو، اى نيكوكار، اى كسى كه خلف وعده نمى‌فرمايى، اى كسى كه دستور دعا و وعده اجابت دادى، اى كسى كه فرمودى: «مرا بخوانيد، تا دعاى شما را اجابت نمايم.» اى كسى كه فرمودى: «و هر گاه كه بندگانم در باره من درخواست نمايند، [بگو] من نزديكم و دعاى دعاكنندگان را هر گاه كه مرا بخوانند اجابت مى‌نمايم، پس بايد آنان [بندگان‌] دعوت مرا پذيرفته و به من ايمان آورند، اميد كه رهنمون گردند.» و اى كسى كه فرمودى: «اى بندگان من كه بر نفس خويش اسراف نموديد، از رحمت خدا نوميد نشويد، چرا كه حتما خداوند همه گناهان را مى‌آمرزد، براستى كه اوست بسيار آمرزنده مهربان.» آرى و آرى، هان، اينك من همان اسراف‌كننده [بر نفس خويش‌] هستم، و تو فرموده‌اى: «از رحمت خدا نوميد نشويد، براستى كه خداوند همه گناهان را مى‌آمرزد.» بعد از اين دعا، به راست و چپ نظر انداخت و فرمود: آيا مى‌دانيد كه امير المؤمنين- عليه افضل السّلام- در سجده شكر چه مى‌فرمود؟ عرض كرديم: چه مى‌فرمود؟ فرمود: آن بزرگوار چنين دعا مى‌نمود:

«يا من لا يزيده كثرة الدّعاء إلّا سعة و عطاء، يا من لا تنفد خزائنه، يا من له خزائن السّماء و الأرض، يا من له خزائن ما دقّ و جلّ، لا تمنعك إساءتي من إحسانك أن تفعل بى الّذي أنت‌

[١] غافر( ٤٠): ٦٠.

[٢] بقره( ٢): ١٨٦.

[٣] زمر( ٣٩): ٥٣.