ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٨ - سيد بن طاوس از ديدگاه عالمان ربانى معاصر

طاوس- رضى اللَّه عنه-»[١] ١٨- كشّاف معارف ناب قرآن كريم و سنّت شريف، مفسّر بزرگ، صاحب تفسير وزين «الميزان»، علّامه سيد محمّد حسين طباطبائى- قدّس سرّه- «به دو نفر از علماى اسلام بسيار ارج مى‌نهادند و مقام و منزلت آنان را به عظمت ياد مى‌كردند:

اوّل: سيّد اجلّ علىّ بن طاوس- اعلى اللَّه تعالى مقامه الشريف- و به كتاب «اقبال» او اهميّت مى‌دادند، و او را «سيّد اهل المراقبه» مى‌خواندند.

دوّم: سيّد مهدى بحر العلوم- اعلى اللَّه تعالى مقامه- و از كيفيّت زندگى و سلوك علمى و عملى و مراقبات او بسيار تحسين مى‌نمودند.

و تشرّف او و سيّد بن طاوس را به خدمت حضرت امام زمان- ارواحنا فداه- كرارا و مرارا نقل مى‌نمودند، و نسبت به نداشتن هواى نفس، و مجاهدات آنان در راه وصول به مقصود، و كيفيّت زندگى و سعى و اهتمام در تحصيل مرضات خداى تعالى، معجب بوده و با ديده أبّهت و تجليل و تكريم مى‌نگريستند.»[٢] ١٩- نيز نقل شده كه حضرت آيت اللَّه علّامه طباطبائى مى‌فرمود: برادر من (حاج سيّد محمّد حسن الهى طباطبائى) شاگردى در تبريز داشت كه به او درس فلسفه مى‌گفت، و توسّط آن شاگرد با بسيارى از ارواح ارتباط برقرار مى‌كرد و بعضى از سؤالات مشكله «حكمت» را از مؤلّفين آنها مى‌پرسيد.

آن مرحوم مى‌فرمود: ما روح بسيارى از علما را حاضر كرديم و سؤالاتى نموديم، مگر روح دو نفر را كه نتوانستيم احضار كنيم: يكى روح مرحوم سيّد بن طاوس، و ديگرى روح مرحوم سيّد مهدى بحر العلوم- رضوان اللَّه عليهما- اين دو نفر گفته بودند: «ما وقف خدمت حضرت امير المؤمنين ٧ هستيم و ابدا مجالى براى پايين آمدن نداريم.»[٣]

[١] اسرار نماز، ص ٤٢.

[٢] مهر تابان، ص ٥٣ و ٥٤.

[٣] معادشناسى، ج ١، ص ١٨١ تا ١٨٤- با تلخيص.