ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢٤٦ - فضيلت تسبيح حضرت زهرا

منّت نهد، بلكه روزى وسيع و گسترده و پاكيزه‌ات را از دست پر رحمت‌تر خويش همراه با پاكدامنى، و نه از دست خلايق پستت [به ما ارزانى دار].

خداوندا، در ديده‌ام روشنايى، و در دينم بصيرت و روشندلى، و در عملم اخلاص، و در روزى‌ام وسعت، و يادت را در شبانه روز بر زبانم قرار ده، و سپاسگزارى از خويش را پيوسته و تا زمانى كه در اين دنيا پاينده‌ام داشته‌اى، ارزانى‌ام دار، خداوندا، هرگز مرا در آنجا كه نهى فرموده‌اى [يعنى گناهان و غفلت‌] نياب، و آنچه را كه عطا فرموده‌اى پر خير و بركت گردان، و هنگامى كه جانم را مى‌ستانى بر من رحم آر، براستى كه تو بر هر چيز توانايى.

در اين صورت، خداوند، تمام گناهان او را آمرزيده، و از همان لحظه و روز و ماه و سال تا سال ديگر، از نادارى، نيازمندى، ديوانگى، جذام، پيسى، مرگ بد و از هر گرفتارى و بلايى كه از آسمان به زمين فرو مى‌آيد عافيت مى‌بخشد. و براى او در برابر اين عمل شهادت به كلمه اخلاص «لا إله إلّا اللَّه» همراه با ثواب آن تا روز قيامت نوشته مى‌شود، و ثواب و پاداش آن مسلّما بهشت است.

راوى مى‌گويد: عرض كردم: آيا اين ثوابها و نتايج براى كسى است كه آن را در هر روز، تا يك سال بگويد؟ فرمود: خير، اينها براى كسى است كه از امسال تا سال ديگر يك بار آن را گفته باشد، همه آن ثوابها براى او نوشته مى‌شود، و تا مثل همان روز و لحظه و ماه از امسال تا سال ديگر كه گردش كند و فرا رسد، او را كفايت مى‌كند.

٣- از دعاهايى كه سزاوار است انسان بعد از سلام همه نافله‌هاى ظهر بخواند، اين دعاست:

«اللّهمّ، إنّى ضعيف فقوّ [نى‌] في رضاك ضعفى، و خذ إلى الخير بناصيتى، و اجعل الإيمان منتهى رضاى، و بارك لى فيما قسمت لى، و بلّغنى برحمتك كلّ الّذى أرجو منك، و اجعل لى ودّا و سرورا للمؤمنين، و عهدا عندك.»

- خداوندا، براستى كه من ناتوانم، پس در خشنودى خويش ناتوانى‌ام را مبدّل به نيرومندى گردان، و موى پيشانى [و تمام وجودم‌] را بگير و به سوى خير و خوبى رهسپارم ساز، و ايمان را منتهاى خشنودام قرار ده، و آنچه را كه براى من مقدّر فرموده‌اى‌