ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢١١ - فرق محبت و خشنودى خداوند با ثواب و عقاب او

«غضب و خشنودى خداوند- جلّ جلاله- اشاره است به غضب و خشنودى اوليا و خاصّان درگاه الهى.» و اين در نزد عارفان صحيح است، زيرا خواصّ درگاه الهى- جلّ جلاله- خشمگين و خشنود نمى‌گردند مگر بعد از غضب و خشنودى خداوند، چرا كه ايشان عليهم السّلام تابع خداوند- جلّ جلاله- هستند، و هرگز در گفتار از او پيشى نمى‌گيرند، و تنها به فرمان او عمل مى‌نمايند.

١- و آنگهى عقلهاى سالم وجدانا و عيانا درك مى‌كنند كه معناى واژه «حبّ» و «رضا»، غير از معناى لفظ «ثواب»، و همچنين معناى «غضب» غير از معناى «عقاب» است، خواه در باره بندگان، يا نسبت به ربّ الارباب.

و اين مطلب را فرمايش خداوند- جلّ جلاله- نيز به ما مى‌آموزد، آنجا كه مى‌فرمايد:

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ، وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ‌.[١]- براستى كه خداوند بسيار توبه‌كنندگان و پاكيزگى پذيران را دوست مى‌دارد.

و نيز خداوند- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ‌.[٢]- همانا خداوند كسانى را كه در راه او با حالت صف كشيده مى‌جنگند به گونه‌اى كه گويى بنيان سربين هستند، دوست مى‌دارد.

و همچنين خداوند- جلّ جلاله- در باره گروهى كه حقيقتا و يقينا خداوند را مى‌شناسند، مى‌فرمايد:

يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ.[٣]- خداوند آنان را دوست مى‌دارد، و ايشان نيز خدا را دوست مى‌دارند.

و نسبت به خشم و غضب خود- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

[١] بقره( ٢): ٢٢٢.

[٢] صفّ( ٦١): ٤.

[٣] مائده( ٥): ٥٤.