ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ٢١٢ - فرق محبت و خشنودى خداوند با ثواب و عقاب او

فَلَمَّا آسَفُونا، انْتَقَمْنا مِنْهُمْ‌.[١]- پس هنگامى كه بر ما خشم گرفتند، از آنان انتقام گرفتيم.

و گروهى از دانشمندان اهل لغت و مفسّران ياد آور شده‌اند كه فرمايش خداوند- جلّ جلاله- يعنى‌ آسَفُونا به معناى «أغضبونا» مى‌باشد. «جوهرى» در كتاب «صحاح»[٢] آورده است (درست به اين لفظ) «و أسف عليه أسفا، يعنى بر او غضب و خشم نمود، و آسفه، يعنى او را به خشم آورد.» و طبرسى‌[٣] در تفسير اين آيه گفته است: فَلَمَّا آسَفُونا يعنى ما را به خشم آوردند، و غضب و خشم خداوند سبحان، اراده عقاب آنان است. نگفته است كه «غضب خداوند همان عقاب آنان است.»؛ بنا بر اين خداوند- جلّ جلاله- در اين آيه، پيش از عقاب نمودن آنان، بر آنان أسف (كه همان غضب و خشم او- جلّ جلاله- است) نموده، و اين تعبير ديگر از انتقام است، و اين مطلب واضح و آشكار است.

٣- علاوه بر اين، چگونه اين مطلب بر صاحبان فهم و دانش مخفى است، در حالى كه خداوند- جلّ جلاله- مى‌فرمايد:

وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً، فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها، وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً.[٤]- و هر كس به عمد مؤمنى را بكشد، جزايش جهنّم جاودانى خواهد بود، و خداوند بر او خشم نموده و لعنت فرموده و از رحمتش دور مى‌گرداند، و عذاب و كيفر بزرگى براى او آماده خواهد نمود.

آيا نمى‌بينى كه خداوند- جلّ جلاله- در قرآن، به صراحت بر اساس فهم خردمندان، «غضب» را بر «عذاب و عقاب» و بلكه بر «آماده نمودن عذاب جهنّم» مقدّم داشته است؟!

[١] زخرف( ٤٣): ٥٥.

[٢] صحاح، مادّه أسف، ج ٤، ص ١٣٣٠.

[٣] مجمع البيان، ج ٩، ص ٨٠.

[٤] نساء( ٤): ٩٣.