ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٢٤ - تفصيل احكام حيض

دوّم اينكه: هر دو را فراموش كرده باشد.

سوّم اينكه: وقت را به ياد داشته باشد، ولى شماره آن يادش نباشد.

در حالت اوّل: يعنى اگر عدد روزها را به ياد داشته، ولى وقت را فراموش كرده باشد، براى آن دو حالت متصوّر است: گاهى در بعضى از روزهاى حيض براى او يقين حاصل مى‌شود، مانند اينكه بگويد: من شش روز از دهه اوّل ماه را حيض مى‌شوم، ولى جاى آن شش روز را در دهه نمى‌دانم كه آيا از اوّل دهه شروع مى‌شد، يا از روز دوّم و ...، در اين صورت حكم او اين است كه از اوّل دهه تا آخر روز چهارم از آن را مانند زن مستحاضه عمل كند، و در آخر روز ششم، غسل حيض انجام دهد، زيرا امكان دارد كه همان وقت، آخر شش روزى باشد كه مى‌داند در آن حائض مى‌شود، و بعد از آن براى هر نماز يك غسل حيض بجا آورد، زيرا امكان دارد كه انقطاع خونش هنگام هر نماز باز خون حيض باشد، و بعد از روز ششم عمل زن مستحاضه را انجام دهد.

و گاهى يقين به حيض بودن هيچ روزى ندارد، مانند زنى كه مى‌گويد: حيض من ده روز در هر ماه است، ولى جاى آن را نمى‌دانم، كه در اين صورت حكم آن اين است كه تا آخر دهه اوّل ماه عمل زن مستحاضه را انجام دهد، سپس براى هر نماز، غسل حيض كند، زيرا امكان دارد كه خون حيضش در اين هنگام تمام شده باشد، علاوه بايد عمل زن مستحاضه را تا آخر ماه انجام دهد.

در حالت دوّم: يعنى اگر زن عدد روزها و وقت آن را فراموش كرده باشد، بايد براى رعايت احتياط به جهت عادت در هر ماه سه روز- كه كمترين ايّام حيض است- نماز را ترك كند، و در غير آن سه روز عمل زن مستحاضه را انجام دهد.

در حالت سوّم: يعنى اگر زن وقت را به ياد داشته باشد، ولى عدد روزها را فراموش كرده باشد، باز سه حالت متصوّر است:

يكم اينكه: اوّل حيض يادش باشد ولى آخر آن يادش نباشد.

دوّم اينكه: آخرش يادش باشد، ولى اوّل حيض يادش نباشد.

سوّم اينكه: هيچ كدام از اوّل و آخر حيض را به ياد نداشته باشد، بلكه تنها