ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٢١ - احكام غسلهاى مخصوص زنان

١- خونى كه شرع مقدّس به حيض بودن آن حكم مى‌كند، عبارت است از خونى كه زن بعد از بالغ شدن ببيند، و با خون زخم و جراحت و خون غايط و غير آنها مشتبه نگردد، و كمترين مدّت آن سه روز، و بيشترش ده روز مى‌باشد.

٢- اگر خون حيض با خون زخم و جراحت درون عورت زن اشتباه شد، زن پنبه‌اى در داخل عورت خود مى‌گذارد، اگر خون از سمت چپ خارج شود خون حيض است، و اگر از غير سمت چپ خارج شود خون حيض نيست.

٣- اگر با خونى كه همراه با غايط است اشتباه شد، پنبه در داخل عورت خود مى‌گذارد، اگر خون دور پنبه را گرفته باشد، خون با غايط بيرون آمده است، و گر نه خون حيض است.

٥- اگر زن حائض باشد، نماز خواندن و روزه گرفتن و داخل شدن در مساجد و قرائت سوره‌هاى عزائم‌[١] و مسّ قرآن بر او حرام است. و نيز بر شوهرش حرام است كه در حال حيض با او نزديكى نمايد؛ و بنا بر وجهى طلاق دادن زن در حال حيض نيز حرام است.

٦- اگر زن از حيض پاك شد و غسل بجا آورد و وقت نماز واجب شد، همانند پيش از حيض، نماز خواندن بر او واجب مى‌گردد، و بجا آوردن قضاى نمازهايى كه در ايّام حيض فوت شده بر او واجب نيست؛ ولى قضاى روزه‌هايى كه در ايّام حيض (اگر فرضا حائض نبود) بر او واجب بوده، واجب است.

٧- «نفساء» به زنى مى‌گويند كه هنگام ولادت خون ببيند، و براى مدّت كم آن اندازه مشخّصى نيست، ولى بيشترين مدّت آن ده روز است، و احكام زن حائض را دارد.

٨- «مستحاضه» به زنى گفته مى‌شود كه خون ببيند و آن خون نه حيض باشد، و نه خون نفاس (با همان مشخّصاتى كه براى هر دو بيان نموديم.) ٩- خون استحاضه سه گونه است:

[١]. كه در زير عنوان« احكام جنب» در همين بخش گذشت.