ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٠٣ - احكام و آداب ظاهرى

و گزندى به او برساند.

٧- از نشستن در مكانهايى كه موجب آزار و اذيّت مردم است، اجتناب كند.

٨- در آب جارى يا آب راكد، بول و غايط نكند، البتّه كراهت دوّمى شديدتر است. و اگر آب راكد كمتر از مقدار كرّ باشد، بول و غايط كردن آن را آلوده و نجس مى‌كند.

٩- در حال اشتغال به قضاى حاجت، نخورد و نياشامد.

١٠- در اين حالت، مسواك نزند.

١١- سخن نگويد، مگر به ياد خداوند- جلّ جلاله- و يا اينكه ناچار از سخن گفتن باشد.

١٢- هنگامى كه از قضاى حاجت خويش فراغت پيدا كرد، استنجا نموده و جاى بول و غايط را با آب شستشو دهد. و اگر براى شستن غايط آب پيدا نشد، جاى آن را با سه سنگ پاكيزه يا هر چيز ديگرى كه شرع مقدّس جانشين آن قرار داده، پاك كند. و اگر عين غايط پيش از استعمال سه سنگ و چيز ديگر بر طرف شده باشد، بايد آن سه را استعمال كند. و اگر عين نجاست با سه سنگ برطرف نشود، بايد بيش از سه عدد سنگ استعمال كند تا اينكه عين غايط بر طرف شود.

البتّه حتّى در صورت وجود آب نيز جايز است در رفع غايط به سنگ بسنده كند، به همان صورتى كه ذكر كرديم، ولى اگر بين سنگ و آب جمع كند، افضل و بهتر خواهد بود.

١٣- وقتى از تطهير محلّ غايط فارغ شد، استبراء كند، يعنى سه بار به آرامى از مخرج تا بيخ آلت تناسلى را دست كشد، سپس سه بار از بيخ آلت تا سر آن دست كشد[١]، سپس آن را شستشو دهد. و در شستن مخرج بول، در حالت دسترسى به آب، غير از آب كفايت نمى‌كند.

و حكم زن در شستن غايط با آب، همانند مرد است، و امّا در بول نيازى به‌

[١] و نيز سه بار سر آلت را فشار دهد. ظاهرا عبارتى كه ذكر شد از متن افتاده است.