ادب حضور (ترجمه فلاح السائل) - السيد بن طاووس؛ مترجم محمد روحي - الصفحة ١٠٥ - دعاهاى مخصوص

- خداوندا، مايه رنج و آزار را از من برطرف نما، و خوراكم را گوارا فرما.

و هنگامى كه تخلّى نمود، بگويد:

«الحمد للَّه الّذى أماط عنّى الأذى، و هنّأنى طعامى.»

- سپاس خدايى را كه مايه رنج و اذيّت را از من دور نمود، و خوراكم را گوارا فرمود.

سپس فرمود: فرشته‌اى بر بندگان گمارده شده كه وقت تخلّى نمودن، او را متوجّه كثافاتى كه خارج شده مى‌كند و به او مى‌گويد: اى فرزند آدم، آيا به آنچه از شكم و اندرونت بيرون آمده نمى‌نگرى، پس جز چيز پاكيزه در آن داخل مكن، و عورتت را در حرام داخل مكن.» ٤- وقتى كه خواست خودش را بشويد، آنچه را كه جدّم ابى جعفر طوسى- رضوان اللَّه عليه- روايت نموده بگويد، كه فرمود: «هر گاه خواست خودش را شستشو دهد، بگويد:

«اللّهمّ، حصّن فرجى، و استر عورتى، و حرّمهما على النّار، و وفّقنى لما يرضيك عنّى، يا ذا الجلال و الإكرام.»

[١]- خداوندا، شرمگاه و عورتم را محفوظ و پوشيده بدار، و آن دو را بر آتش [جهنّم‌] حرام فرما، و مرا به آنچه تو را از من خشنود مى‌سازد، موفّق گردان. اى صاحب بزرگى و بزرگوارى.

٥- وقتى غايط كردى، بگو آنچه را كه در روايت آمده كه امام صادق ٧ فرمود:

«وقتى از غايط فارغ شدى، بگو:

«الحمد للَّه الّذى أماط عنّى الأذى، و أذهب عنّى الغائط، و هنّأنى، و عافانى، و الحمد للَّه الّذى يسّر المساغ، و سهّل المخرج، و أمضى الأذى.»

- سپاس خدايى را كه مايه رنج و اذيّت را از من دور و غايط را از من برطرف نمود، و خوراكم را گوارا نموده و تندرستى عنايت فرمود. و ستايش خداوندى را كه خوراكم را گوارا گردانيد، و بيرون آمدن آن را راحت نمود، و مايه رنج و اذيّت را بيرون راند.

[١] - مصباح المتهجّد، ص ٧- با اين تفاوت كه به جاى

ُ« لما يرضيك عنّى»

آمده است:

ُ« لما يقرّبنى منك»

:( يعنى به آنچه مرا به تو نزديك مى‌گرداند)