درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٩٩ - نفخه روح

اعراض است بلكه ضعيف‌تر از نظر اينكه قوه محض است و علمش نيز بذات خود قوه علم است و به هر قدر كه نيرو و قوه عقل آن و يا خيال او زياده شود نيرومندتر خواهد بود و نفس هنگامى كه در مرتبه حس و احساس باشد مدركات و شأن وجودى آن احساس خواهد بود.

و هم چنين هر چه زيادة احاطه بيابد بهمان قدر قوى‌تر و نيرومند خواهد شد و هر چه را در زندگى بيايد و تحصيل نمايد از معارف و حقايق و كليات و يا از امور جزئيه و صفات و اخلاق حقيقت آن بوده يعنى همان قوة محض است كه بصورت فعليت درآمده و هر چه را بيابد ذات و ذاتيات آن بوده و نهفته آن بظهور رسيده و حقيقت آن بوده و بهمان صورت علمى و روانى باقى خواهد بود ببقاء سبب و غايت آن و هرگز فناپذير نخواهد بود و استقلال و كمال وجودى روح و روان به قطع رابطه آن از بدن عنصرى است كه موت بدن معرفى مى‌شود و حيات شهودى روح و ابديت آن و انتقال بعالم برزخ و قيامت آغاز خواهد شد.

و از بيان گذشته استفاده شد كه روح الهى حقيقت آن روحانى و قوه محض است و پس از سير و كمال روحانى خود پرتوى از اشعه ربوبى خواهد بود بالاخره روحانية الحدوث بطور قوه و نيز روحانية البقاء بطور فعليت خواهد بود (و الحمد للَّه زنة عرشه)