درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ١٧١ - الحديث السابع عشر
بر اين اساس است كه ساحت كبريائى مورد سؤال و مؤاخذه از فعل و آثار خود قرار نخواهد گرفت از نظر اينكه واجب الوجود و هر چه از حريم قدس او ظاهر و منبعث شود لا محاله صالح و خير محض و نور منبعث از حقيقى خواهد بود و عبارت از فيض وجود و هستى است كه خير محض است و از حريم كبريائى منبعث مىشود و عوالم امكانى را اشراق مىنمايد.
ولى نظر باينكه اطوار خلقت مقتضى است كه مراحلى صورت بگيرد كه همه از شئون علم بذات كبريائى و علم بصفات و آثار او است مورد سؤال قرار گرفته است با اينكه عوالم امكانى و نظام آفرينش جهان طبع بر اساس تدريج و تحول و تغير است و لحظهاى ثبات و استقرار در نظام آن مفهوم نخواهد داشت و همه موجودات زمانى و مكانى و اجزاء آنها و جزئيات نامتناهى كه هر جزئى وابسته بزوال و فناء ساير اجزاء و جزئيات است با علم و احاطه شهودى ساحت ربوبى چگونگى سازش خواهد داشت.
(قال كيف علم اللَّه)
امام عليه السّلام پاسخ فرمود حق تعالى علم و احاطه دارد بر عوالم امكانى از حمله بر جهان طبع و علم به ذات قدس ربوبى عين علم بصفات و بافعال و آثار نامتناهى و دائم و ابدى عوالم امكانى است از نظر اينكه همه موجودات و عوالم در علم ربوبى در ازل بوحدتها البسيطة ثابت و مستقر بوده بدون اينكه اختلاف و يا كثرت در آنها فرض شود و در حريم ازل جز بساطت حقيقى و احديت مفهوم نخواهد داشت و همه موجودات بىنهايت و جزئيات متبدل جهان بساطت ذاتى وحدانى بر حسب مقام قدس ربوبى بوجوداتها المتأصله ثبات داشته و خواهد داشت.
و نظر باينكه علم و قدرت و ساير صفات ربوبى عين ذات كبريائى است مرجع سؤال آنست كه با نظام متحول و بىنهايت جهان علم و قدرت ساحت ربوبى را چگونه ميتوان تعريف نمود پاسخ بيان بساطت علم و قدرت و همه صفات ربوبى