قدسيه پيامبران و رسولان و اوصياء طاهرين عليهم السّلام بر اساس قدس روح و ارتباط كامل با نيروى غيبى و الهامات درونى و تعليمات و موهبتهاى ربوبى است بدين جهت نسيان و يا اشتباه و يا خطاء و يا سبق لسان بر قلب نورانى و يا بر حواس ظاهرى آنان هرگز رخ نخواهد داد و هر چه بر خاطر قدس آنان خطور نمايد حاق حقيقت و واقع خواهد بود و آميخته بابهام و تزلزل و ترديد نخواهد بود بلكه هر چه بر قلوب قدسيه آنان وارد شود عين حقيقت و بطور شهود و حضورى ثابت و عيانى خواهد بود.

هم چنان كه افراد بشر عادى هر چه بر خاطر آنان رخ دهد حصولى و انفعالى و اكتسابى و مقرون بابهام و ايهام و بطور عاريت خواهد بود بلكه پيوسته معرض خاطرات بيهوده قرار خواهند گرفت لحظه‌اى اين گونه خاطرات بى‌پايه بر قلب نورانى ذوات قدسيه سايه نخواهند افكند.

بلكه روح قدس آنان آنچنان معرض الهامات و القائات بوده (يَكادُ زَيْتُها يُضِي‌ءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ) كه از قلب نورانى خود توجه بحقايقى خواهند نمود و نياز بالهام نيروى اخطارى و تعليمات غيبى نخواهند داشت.

و اوصياء طاهرين عليهم السّلام از نظر اينكه مهبط وحى هستند و آنچه را كه رسول صادع صلّى اللَّه عليه و آله افاده فرموده در باره تفسير آيات قرآنى امور برهانى و ثابت و از جانب مقام قدس ربوبى افاضه شده و از جمله كلمات ربوبى است (لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي‌) و احاطه بحقايق و بطون آيات قرآنى است و آيه كريمه‌ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ‌ ناظر باين حقيقت است كه در اثر طهارت ذاتى و صدق وجودى نهايت ظرفيت و شايستگى امكانى را اوصياء طاهرين واجد هستند و مورد الهامات و مس و انتقال بحقايق و لطايف قرآنى خواهند بود.

(و الحمد للَّه زنة عرشه)