درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٢٣٩ - الحديث السابع
قوله ثم قال لبنى آدم اقروا بالربوبية و لهؤلاء النفر بالولاية و الطاعة:
ساحت حق سبحانه پس از اعلام مقام قدس و تقرب وجودى و صفاتى رسول صادع و اوصياء عليهم السّلام در آن مقام قدس و عالم ذر و الست آنگاه اعلام فرمود بطور وظيفه فطرى كه همه نفوس بشرى بايد بصفت ربوبيت و خالقيت حق سبحانه و همچنين بمقام قرب و صفاء و نورانيت و وساطت وجودات مقدسه اقرار نمايند حق سبحانه را خالق و آفريدگار و آنان را وسائط فيوضات ربوبى در همه عوالم و شئون بدانند چه وساطت و فيوضات تكوينى و چه فيوضات معالم تشريعى و تعليمى و هدايتى و پيوسته در مقام اطاعت و انقياد روانى و روحى و جوارحى برآيند و اطاعت و اقرار بولايت بطور اطلاق آنان همانا اطاعت از حريم قدس و اقرار بربوبيت ساحت كبريائى خواهد بود.
فقالوا: نعم ربنا اقررنا، فقال اللَّه للملائكة: اشهدوا فقالت الملائكة شهدنا على ان لا يقولوا غدا، إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ:
انوار قدسيه و ذوات نوريه كه بطور جعل بسيط مورد فضل ساحت كبريائى و اشراقات او قرار گرفته لا محاله در مقام اقرار وجودى برآمده و بوحدانيت كبريائى اعتراف نمودند.
و نفوس بشرى بلحاظ ماهيات و حقايق آنان داراى مراتب و اسرار و نهفتهها و درجات بيشمار خواهند بود.
وجودات قدسيه و انوار ذاتى كه قرب ذاتى و سبقت وجودى داشتهاند به لسان محبت و شوق در مقام اقرار به حق و صدق و عبوديت برآمده و با قلوب و ذوات قدسيه طاهره اقرار وجودى بتمام سرائر نموده و فرشتگان و ساير طبقات از نفوس بشرى از پاسخ انوار قدسيه استفاده نموده در مقام پاسخ برآمده و آنان اصحاب يمين و پيروان مكتب توحيد بوده كه بلسان اعتراف آنان و تسليم بوحدانيت