بيمه عمر و از كارافتادگى را به دست آورند، و اين امتيازات نيز در نتيجه تلاش مداوم و پى‌گير آنان در ساليان متمادى به دست آمده است در حالى كه دستگاههاى حاكم به خودى خود به فكر اين افراد نبوده است. به علاوه افراد سالخورده، يتيمان، بى‌سرپرستان و كودكانى كه كار نمى‌كنند از اين امتيازات برخوردار نيستند.

حضرت امير در حالى كه بدون درخواست كارگران اين حقوق را براى آنان مطرح كرده‌اند و همه افراد نيازمند را به طور كامل مورد توجه قرار داده‌اند، دولت اسلامى را موظف به رعايت حقوق نيازمندان دانسته و گروهى را براى پيدا كردن افراد مستمند مأمور مى‌كند.

١٠- ايجاد زمينه توسعه فرهنگى و رشد معنوى‌

توسعه فرهنگى و رشد معنوى در يك نظام‌دينى مسئله مهم كشور است؛ زيرا با تقويت بنيه‌هاى فرهنگى، پيشرفت كشور در تمامى زمينه‌ها بهتر انجام خواهد شد.

مقام معظم رهبرى در اين رابطه مى‌فرمايند: «مسئله فرهنگ را بايد مسئله اول كشور به حساب آورد و بدون ترديد با پشتيبانى و تقويت بنيه‌هاى فرهنگى، پيشرفت اين كشور در تمامى زمينه‌ها تضمين خواهد شد، اما اگر فرهنگ كشور اصلاح و پايه‌هاى آن مستحكم نشود، به احتمال زياد برنامه‌ريزى در همه كارها ابتر خواهد بود و به نتايج آن نمى‌توان اميدوار بود». (روزنامه كيهان- ٢٠/ ٩/ ٧٥)

برخلاف افرادى كه داراى انديشه سكولار و جدايى دين از سياست هستند.

حضرت على (ع) در هزار و چهارصد، سال پيش در عهدنامه مالك‌اشتر خطاب به مالك فرموده‌اند، يكى از مسئوليتهاى اصلى دولت و حاكم اسلامى «استصلاح اهلها» است. كه به عقيده برخى «پر معناترين و با عظمت‌ترين اجزاى هدف فرمان» است‌ (جعفرى، ١٣٧٩، ص ١١٣) و مقصود از آن سازندگى اخلاقى و ايمانى مردم است.

در عرصه فرهنگ، تعليم و تربيت، توسعه فرهنگى و رشد معنوى راهبردهاى حكومت حضرت على (ع) بر پنج پايه استوار است. (نبوى، بى‌تا، ج ٦، ص ١٨٩)

تأكيد پى در پى حضرت بر رعايت موازين اخلاقى كه هويت و شان حقيقى انسانها به آن وابسته است. در اين زمينه روايات زيادى از حضرت نقل شده است كه‌