واژه مردم‌سالارى چندى است كه در ادبيات سياسى جامعه رواج يافته و مورد بحث و مداقه صاحب‌نظران، چه در داخل و چه در خارج از كشور، در محافل آكادميك دانشگاهى، مطبوعات و رسانه‌ها و احزاب و تشكلهاى مختلف سياسى قرار گرفته است. از سوى ديگر سال ٨١ به ابتكار مقام معظم رهبرى به نام مبارك اميرمؤمنان على (ع) مزيّن گشت و با اين امر بسترى فرهنگى تحقيقاتى در راستاى شناخت بيشتر ابعاد وجودى آن حضرت در جامعه فراهم آمد.

با توجه به اينكه همه مفاهيم و كلمات بسته به فضاى فرهنگى و ارزش خاص حاكم بر جامعه بايست مورد استفاده قرار گيرند و طبعاً در جمهورى اسلامى نيز واژه‌هايى چون دموكراسى يا مردم‌سالارى، جامعه مدنى و ... در چارچوب هنجارها و نرمهاى خاص جامعه مورد نظر است و نيز با عنايت به سابقه درخشان حكومت دينى امام على (ع) در مقطعى خاص در امت اسلامى كه مردم‌سالارى به مفهوم حقيقى را تجلى مى‌بخشيد و امروز نيز بشريت نيازمند چنان نظام اجتماعى بر پايه معنويت است، تصميم گرفتم با اشاره به سيره نظرى و عملى امام على (ع) به تبيين اين موضوع بپردازم‌ (از جمله در پرتو نهج‌البلاغه و به ويژه، نامه شماره ٤٥).

[١] عضو هيئت علمى دانشگاه بوعلى سينا.