قانون محورى اساس سياست كشور را تشكيل مى‌دهد؛ زيرا نظم در جامعه در سايه اعتقاد به قانون و عمل به آن به وجود مى‌آيد و اگر مجرى و پاسدار قانون خود قانون شكنى كند، قانون شكنى براى همه اقشار جامعه آسان مى‌گردد. رجال آسمانى، قوانين الهى را بى‌پروا و بدون ترس اجرا مى‌كردند و هرگز عواطف انسانى يا پيوند خويشاوندى و منافع زودگذر مادى، آنان را تحت تأثير قرار نمى‌داد. پيامبر بزرگ اسلام (ص)، خود پيشگامترين فرد در اجراى قوانين اسلامى بوده است و مصداق بارز آيه «و لا يخافون فى اللَّه لومة لائم» (مائده، آيه ٥٤) به شمار مى‌رفت. جمله كوتاه آن حضرت، درباره فاطمه مخزونى، زن سرشناس كه دست به دزدى زده بود، روشنگر راه و روش او در «قانون محورى» است.

فاطمه مخزونى، زن سرشناسى بود كه دزدى او نزد پيامبر گرامى (ص) ثابت شد و مقرر گرديد كه حكم دادگاه درباره او اجرا شود. عده‌اى تحت عنوان «شفيع» و به منظور جلوگيرى از اجراى صحيح قانون، واسطه شده و پا در ميانى كردند تا اينكه سرانجام اسامه بن زيد را به حضور پيامبر (ص) فرستادند، براى آنكه پيامبر از اجراى حكم خوددارى كرده و دست سارق را قطع ننمايد. پيامبر از اين وساطت بسيار ناراحت گشتند و فرمودند:

«بدبختى امتهاى پيشين در اين بود كه اگر فرد بلندپايه‌اى از آنان دزدى مى‌كرد او را مورد بخشش قرار مى‌دادند و دزدى او را ناديده مى‌گرفتند. ولى اگر فرد گمنامى دزدى مى‌كرد فوراً حكم خدا را درباره او اجرا مى‌كردند. به خدا سوگند اگر دخترم فاطمه نيز چنين كارى كند حكم خدا را درباره او اجرا مى‌كنم و در برابر قانون خدا، فاطمه مخزونى با فاطمه محمدّى يكسان است». (الاستيعاب، جلد ٤، ص ٣٧٤)

اميرمؤمنان (ع) كه شاگرد ممتاز مكتب پيامبر خاتم (ص) مى‌باشد در طول زمامدارى خود يك لحظه از قانون گرايى كنار نرفت و يكسان نگرى و عدالتخواهى او در اجراى قانون زبانزد همگان بود:

الف) «نجاشى» يكى از سرايندگان و شعراى بنام زمان امام على (ع) بود و پيوسته با شعر خود على (ع) را يارى مى‌داد و به سروده‌هاى شاميان در انتقاد از حضرت پاسخ مى‌گفت. حماسه‌هاى او در پيشرفت لشكر امام تأثيرگذار بود، ولى متأسفانه روزى به‌