پس از آنكه مردم، دولت را صالح دانستند، بايستى در تمامى برنامه‌هاى دولت- كه حتماً در جهت تأمين مصالح است و با مشورت با كارشناسان پى ريزى شده- فرمانبردار باشند و هر گونه تعلل در انجام دستورات پذيرفته نيست.

٨- اصل برابرى در مقابل قانون‌

از نمادهاى بارز مردم‌سالارى دينى در سيره امام على (ع) برابرى در برابر قانون است. در سيره‌امام (ع) همه در مقابل قوانين يكسان بوده، از حقوق برابر برخوردارند.

در برابر قانون، گروه، طبقه، ثروت و ... نمى‌تواند موجب برترى افراد بر افراد ديگر شود. همين برابرى در مقابل قانون و برخوردارى از حقوق مساوى، موجب شد كه بسيارى از اشراف و بزرگان قبائل از اطراف امام على (ع) پراكنده شوند.

به اعتقاد اميرالمؤمنين (ع) حتى نخبگان و دست اندركاران نيز حق ندارند خود را از مردم عادى برتر دانسته و در مقابل قانون از حقوق بيشترى برخوردار گردند. امام على (ع) خطاب به مالك مى‌فرمايد: «... و بپرهيز از مقدّم داشتن خود، در امورى كه مردم در آن مساويند» (نهج‌البلاغه، ص ٣٤٠، نامه ٨٣).

امام على (ع) هيچ‌گونه نابرابرى و تبعيض را تحمل نمى‌كردند و گاهى شخصاً دست به كار شده و آن را از بين مى‌بردند.

نجاشى، يكى از شعراى حامى و طرفدار امام على (ع) بود و ضد دشمنان امام على (ع) شعر مى‌سرود و در جنگ صفين حضور داشت و گاهى نامه‌هاى معاويه و لشكر شام را با شعر پاسخ مى‌داد. نجاشى در ماه رمضان مرتكب شرابخوارى شد، امام (ع) به موجب قانون الهى او را حد زد و التفاتى به ارادت و خدمات وى نكرد.

اين كار موجب پيوستن نجاشى به معاويه شد، ولى اين كار نمى‌توانست هيچ‌گاه امام على (ع) را از اجراى قانون منصرف سازد. (ثقفى‌كوفى، ١٣٥٥، ج ٢، ص ٥٣٣)

لبيدبن عطارد تميمى، به فرمان امام (ع) دستگير شد و به نزد ايشان آورده مى‌شد.

در بين راه «نعيم‌بن دجاجه» كه از بزرگان و فرماندهان «شرطه الخميس» بود، لبيدبن عطارد را آزاد كرد. وقتى امام (ع) اطلاع يافت، فرمود تا نعيم احضار شود و دستور