مسلمان هم نبوده مى‌شود. پس عدالت براى كره زمين خالى از سكنه نيست. بر مبناى روايات، امام زمان (عج) زمانى ظهور خواهند كرد كه اكثر مردم كره زمين خواهان اجراى عدالت باشند و صد البته صرف لقلقه زبان، آنان را در زمره عدالت‌خواهان قرار نخواهد داد.

اسلام چه در گذشته- در زمان على (ع)- و چه در آينده براى تحقق حكومت جهانى، براى اكثريت جامعه و استقبال عمومى مردم اهميت ويژه‌اى قائل است.

فرمايشات على (ع) اگر چه به حسب ظاهر براى گذشتگان بيان شده، ولى در حقيقت پرده از اسرار جهان و قوانين حاكم بر تفكر و زندگى انسانها برداشته است. يكى از نكات بارز و روشن نهج‌البلاغه توجه به نظر اكثريت است. امام در جاى‌جاى نهج‌البلاغه از احترام گذاشتن به اكثريت جامعه اسلامى سخن به ميان مى‌آورد.

على (ع) در نامه خود به مالك‌اشتر ويژگيهاى مردم جامعه را تشريح كرده و مبناى تصميم‌گيرى حاكم را نظر اكثريت جامعه بر مى‌شمارد و مى‌فرمايد: «بايد محبوب‌ترين كارها نزد تو امورى باشند كه حق با عدالت موافق‌تر و با رضايت توده مردم هماهنگ‌تر است؛ چرا كه خشم توده مردم خشنودى خواص را بى‌اثر مى‌سازد، اما ناخشنودى خاصان با رضايت عموم جبران‌پذير است ... پايه دين و جمعيت مسلمانان و ذخيره دفاع از دشمنان تنها توده ملت هستند؛ بنابراين بايد گوشت به آنها و ميلت با آنان باشد». (امامى و آشتيانى، بى‌تا، ج ٣، ص ١٣٥، نامه ٥٣)

امام در اين سخن شريف خود بيان مى‌كند كه در صورت تعارض بين نظر اكثريت و اقليت جامعه اسلامى، حاكم مى‌بايست نظر اكثريت را محترم شمرده و ملاك عمل خود قرار دهد و اگر گروه اقليت تلاش كنند تا ديدگاه حاكم را در باره اكثريت جامعه تغيير داده، وى را نسبت به اكثريت بدبين سازند، به نحوى كه حاكم آنان را خصم و حريف خود تلقى كند، در اين هنگام ضرورى است كه حاكم به فكر علاج اين مرض اجتماعى باشد و آن اقليت را از خود دور سازد. در اين راستا امام (ع) مى‌فرمايد: و بايد آنها كه نسبت به رعيت عيبجوترند از تو دورتر باشند. (همان)

ممكن است اين سؤال مطرح شود كه اگر اين اقليت مغرض باشند طبيعتاً دور كردن آنها از حوزه تصميم‌گيرى امرى لازم و ضرورى است ولى اگر اين اقليت به‌