يكى ديگر از دلايل نظريه مردم‌سالارى دينى آياتى است كه مخاطب آن مؤمنان و مردم هستند و آنان را به انجام امورى دعوت مى‌كنند كه به طور يقين انجام بى‌ضابطه و خودسرانه آن زيان بارتر از ترك آن است. بعضى از آيات نقل مى‌شود.

در اين آيات حوزه گسترده تكاليف اجتماعى نيز روشن مى‌شود كه قاعدتاً ملازم با تشكيل و عهده‌دارى دولت است:

«در راه خدا، با كسانى كه با شما مى‌جنگند، بجنگيد و [ولى‌] از اندازه در نگذريد». (بقره، ١٩٠)

«و بايد از ميان شما، گروهى [مردم را] به نيكى دعوت كنند و به كار شايسته وادارند و از زشتى بازدارند». (آل‌عمران، ١٠٤)

«و مرد و زن دزد را به [سزاى‌] آنچه كرده‌اند، دستشان را به عنوان كيفرى از جانب خدا ببريد». (مائده، ٣٨)

«و هر چه در توان داريد از نيرو و اسبهاى آماده بسيج كنيد، تا با اين [تداركات‌]، دشمن خدا و دشمن خودتان». (انفال، ٦٠)

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، درباره كشتگان، بر شما [حقّ‌] قصاص مقرر شده است». (بقره، ١٧٨)

«به كسانى كه جنگ بر آنان تحميل شده، رخصت [جهاد] داده شده است، چرا كه مورد ظلم قرار گرفته‌اند، و البته خدا بر پيروزى آنان سخت تواناست». (حج، ٣٩)

«به هر زن زناكار و مرد زناكارى صد تازيانه بزنيد». نور/ ٢.

در تقريب استدلال نوشته‌اند: «اجراى اين امور نيازمند گروه ويژه‌اى است كه وقت خود را براى اين كار بگذارند و داراى قدرت متمركز و لوازم ويژه‌اى در جهت انجام اين امور باشند. پس جامعه اسلامى بايد دولتى مقتدر تشكيل دهد و انجام اين امور را به آنان واگذار كند». (منتظرى، پيشين، ج ١، ص ٥٠٠)

دكتر منير حميد البياتى نيز با اشاره به اين آيات مى‌نويسد: «قرآن كريم امت اسلامى را در اجراى احكام و قوانين اسلامى موظف كرده است ... و هنگامى كه امت اسلامى مسئول تنفيذ قانون اسلامى است، پس امت مالك سلطه و قدرت است؛ چرا