دولت نيز بر مردم حقوقى دارد كه نبايد كوتاهى كند و گرنه در نهايت به زيان خودشان تمام مى‌شود؛ زيرا توان دولت و حكومت در انجام وظايف محوله و برآوردن نيازهاى جامعه به همكارى مستقيم مردم بستگى دارد، و به همان اندازه كه مردم در همكاريهاى خود نسبت به دولت كوتاهى مى‌كنند به همان اندازه از توان دولت در رابطه با انجام وظايف محوله كاسته مى‌شود.

حقوق حاكمان بر مردم امتياز ويژه‌اى براى آنها نيست، بلكه اختيار و امتيازى است كه ضرورتاً براى اداره، اصلاح و هدايت جامعه در مسير ترقى و كمال به آنان اعطا شده و به همين دليل است كه از ديدگاه امام على (ع)، زمامدارى «حق شخصى» براى رهبران پديد نياورده و آنها در ساير حقوق اجتماعى با تمام مردم برابر هستند.

حقوق دولت بر مردم عبارتند از:

١- مردم در برابر پيمانى كه با رهبر بسته‌اند بايد وفادار باشند؛ زيرا با بيعت خود متعهد شده‌اند تمامى امكاناتشان را در اختيار حاكم قرار داده و او را در تمامى ابعاد كشوردارى يارى رسانند.

٢- تمام افراد ملت بايد همواره خيرخواه دولتمردان خدمتگزار باشند و چنانچه نقص و كاستى در كارشان يافتند، مشفقانه با خود آنان در ميان بگذارند.

مسئله نصيحت ائمه يكى از مهم‌ترين واجبات عبادى- سياسى آحاد ملت است كه در دستورات اكيد پيامبر (ص)[١] و اميرالمؤمنين (ع) به آن تصريح شده است.

٣- مردم بايد هنگام بسيج عمومى، آمادگى كامل خود را نشان دهند. دولت هر گاه در نيازهاى خود به ويژه در رفع مشكلات، مردم را به همكارى فراخواند، بايد همگى آن دعوت را لبيك گويند.

٤- دستورات دولت را در تمامى ابعاد سياستگذارى، با جان و دل پذيرا باشند.

[١] - پيامبر( ص) مى‌فرمايد:« سه چيز است كه وجدان پاك هر فرد مسلمان از آن فروگذارى نمى‌كند: ١- اخلاص در عمل، ٢- پند و اندرز پاك و به دور از آلايش نسبت به مسئولان، ٣- پيوستن به جمع مؤمنان و از آنان كناره نگرفتن».( مجلسى، ١٣٧٤، ج ٧٥، ص ٦٦).